Internetowy pager z Mirabilis

ICQ to usługa pozwalająca na porozumiewanie się w Internecie dwóch osób, podobna nieco do IRC. Jej najbliższym telekomunikacyjnym odpowiednikiem jest pager - małe urządzenie elektroniczne, które pozwala odebrać i wysłać krótką wiadomość tekstową. Usługa ta została stworzona przez izraelską firmę Mirabilis. Nazwa ICQ wymawiana po angielsku brzmi tak samo jak I seek you, co znaczy "poszukuję cię", co nieźle oddaje główne zadanie tej usługi.

Mały program zainstalowany na komputerze pozwala na natychmiastową komunikację z innymi osobami podlączonymi do sieci, przesyłanie im i otrzymywanie od nich plików. Może być podobnie jak IRC używany do towarzyskich konwersacji, ale i do uzyskania pomocy, wyjaśnienia problemów. Z racji swego sposobu działania zwana jest internetowym pagerem, choć ma znacznie więcej funkcji niż to dziś już wymierające elektroniczne urządzenie przywoławcze.

Fascynująca idea i prostota obsługi programu ICQ spowodowały, że zyskał on w krótkim czasie miliony zwolenników. Pod koniec 1997 roku ICQ miało już dwa miliony zarejestrowanych użytkowników, przybywało ich co tydzień sto tysięcy. Chwilami na serwerze ICQ było jednocześnie ponad sto tysięcy użytkowników, czyniąc z niego jedno z najbardziej zatłoczonych miejsc internetowych na świecie.

Podobnie jak wiele innych usług internetowych ICQ działa w architekturze klient/server. Gdzieś na świecie istnieje serwer ICQ - podłączony do Internetu komputer wraz z oprogramowaniem. Użytkownik instaluje na swym komputerze klienta ICQ, konfiguruje go, po czym klient łączy się z serwerem. Od tego momentu użytkownik może przyjmować i wysyłać wiadomości. Oprogramowanie klienta jest bezpłatne i można je ściągnąć z serwera Mirabilis, a także z wielu internetowych bibliotek plików.

Każda osoba w systemie ICQ jest identyfikowana przez UIN (Universal Internet Number). Konfigurując po raz pierwszy program podaje ona nieco swych danych osobowych i otrzymuje ów UIN. Dane te są zapisane w bazie Mirabilis, producenta ICQ. Gdy użytkownik znajdzie się przy innym komputerze, wystarczy że przy konfiguracji ICQ poda swój UIN wraz z hasłem; serwer odszuka już go w bazie. UIN stanowi jego indentyfikator, odpowiednik numeru telefonu.

Podobnie jak w przypadku telefonu, sam automat telefoniczny i linia łącząca go z najbliższą centralą jest niewiele warta bez notesu z numerami znajomych i przyjaciół. W ICQ można znajomych znaleźć na wiele sposobów. Najprostszym jest po prostu wstukanie ich numeru UIN, ale można też podać pseudonim, imię czy nazwisko. Znaleziona osoba jest dodawana do listy kontaktowej.

Program sprawdza, czy osoby umieszczone na liście kontaktowej są w danej chwili podłączone do Internetu czy też nie, przyjmuje też od nich (i nie tylko od nich) wiadomości, o czym informuje użytkownika znakiem graficznym i serią charakterystycznych dźwięków.

ICQ najczęściej jest używany do przesyłania krótkich wiadomości w rodzaju "Na co idziemy dziś do kina?" czy adresów stron internetowych. Ma jednak znacznie bogatsze możliwości.

Można w nim również wysyłać pliki; jest to sposób bardziej efektywny niż wysyłanie plików przez IRC. Gdy dwóch lub więcej użytkowników planuje dłuższą rozmowę, może stworzyć sobie wirtualne miejsce pogawędek. Dostępnych jest także wiele innych opcji i możliwości współpracy z innymi programami, może także spełniać funkcję prostego programu poczty elektronicznej.

Program ICQ i sama idea internetowego pagera stały się tak popularne, że znalezły wielu naśladowców, tworząc klasę oprogramowania zwaną komunikatorami internetowymi. Do najbardziej znanych naśladowców należą MSN Messenger firmy Microsoft i polski program Gadu-Gadu. Także polskie portale Onet.pl i Wirtualna Polska stworzyły swoje komunikatory internetowe.

Jarosław Zieliński

13 marca 2000

Oprogramowanie internetowe