Działaniami public relations zajmuje się w partiach i instytucjach rządowych rzecznik prasowy i podległy mu zespół ludzi, określany jako zespół prasowy albo biuro prasowe. Rzecznicy prasowi partii dzięki swej częstej obecności w audycjach telewizyjnych i radiowych, na łamach prasy, są jednymi z najbardziej znanych działaczy swojego ugrupowania. Są to często dziennikarze z zawodu, znający potrzeby i zwyczaje swojego środowiska.
Funkcja rzecznika prasowego jest trudna i ryzykowna, jako że na rzecznikach prasowych z jednej strony skupia się niechęć środków przekazu, a z drugiej – mogą się stać dla partii dobrym "kozłem ofiarnym". Tak uważa Andrzej Drzycimski, rzecznik prezydenta Lecha Wałęsy, a następnie właściciel firmy public relations AD Media i autor książki poświęconej zasadom PR, wskazując na to, że politycy lubią wykorzystywać rzecznika do łagodzenia konfliktów z mediami, odgradzania się od nich, a w przypadku pomyłki – poświęcają go dla dobrego imienia organizacji.
Od 1989 roku wielu rzeczników rządu kandydowało w wyborach parlamentarnych i uzyskali stosunkowo niezłe wyniki wyborcze. Andrzej Zarębski, rzecznik rządu Bieleckiego, kandydował w 1991 roku z okręgu zielonogórskiego i zyskał 9 tysięcy głosów. "To podobnie jak w handlu: łatwiej się sprzedaje produkt znany" – stwierdził Zarębski. Zdobysław Milewski, sekretarz prasowy Hanny Suchockiej, kandydował w 1993 roku w nowosądeckim. W wyborach 1997 roku startowali Aleksandra Jakubowska, rzecznik rządu Cimoszewicza – z listy SLD i Piotr Żak, rzecznik Solidarności – z listy AWS w Łodzi.
Rzecznik rządu często pojawia się w telewizji i jest cytowany w prasie; ma dzięki temu ułatwione ubieganie się o stanowiska wybieralne.
Jarosław Zieliński, Rzecznicy prasowi, Winter.pl, 12 lipca 1998